Met een hart door de stad

Zaterdag 26 februari 1972 trok een lange stoet vanaf het Julianaziekenhuis door de stad richting het gemeentehuis bij de Burcht. Op een brancard werd een “kloppend hart” meegedragen als symbool voor de wens om een eigen cardiologisch centrum te mogen realiseren in de Zaanstreek.

Al geruime tijd doet men hiertoe pogingen maar het lijkt vooral een financiële kwestie te zijn. Volgens het bestuur was de noodzaak voor een hartcentrum in de nabijheid van de Amsterdamse mogelijkheden economisch niet verantwoord. Nu is tijdens een vergadering van het bestuur van het Julianaziekenhuis in juli 1968 een oplossing gepresenteerd die het aantrekken van een hartspecialist mogelijk maakt.

Dit is het gevolg van een samenwerking tussen het Wilhelmina Gasthuis met de twee Zaanse ziekenhuizen (Juliana- en St. Jan ziekenhuis) zodat alleen de hoogst noodzakelijke apparatuur hoeft te worden aangeschaft om het werk van de cardioloog mogelijk te maken. Deze cardioloog is dr. W. H. Büthker en zal met zijn werkzaamheden starten als in overleg met de directeur is vastgesteld welke apparatuur nodig zal zijn om te starten.

Echter, begin 1972 geeft dr. Büthker aan dat hij zal stoppen met zijn werk als er niet snel een goed uitgeruste cardiologische afdeling tot stand komt in het Julianaziekenhuis. Eerder was in het St. Jan ziekenhuis al een noodafdeling gesloten omdat het onmogelijk bleek om voor voldoende personeel te zorgen.                                                                                                       Dr. (Willem) Büthker

In principe waren de plannen van het Juliana ziekenhuis, een kliniek met dertig bedden goedgekeurd door de minister. Door het plotseling dwarsliggen van de Nationale Gezondheidsraad en de Inspectie Volksgezondheid, dreigt er nu een kink in de kabel te komen waar dr. Büthker geen verantwoordelijkheid voor wil nemen. Volgens hem is “de hele gang van zaken volkomen absurd. Ik heb de indruk dat het een presitigekwestie is geworden”.                                                                                                                                                                                                                                        

Nu of nooit zullen verpleegkundigen van het Julianaziekenhuis gedacht hebben en organiseerden op 26 februari een protestmars door Zaandam. Meegenomen werd een hart waarvan het kloppen door een geluidswagen werd versterkt.

Ook werden meegenomen 5000 handtekeningen die op het bordes van het stadhuis aan wethouder Buys van Volksgezondheid werden aangeboden.

Op weg naar het gemeentehuis

De mars heeft mogelijk als drukmiddel gewerkt want op 19 mei 1972 kon de eerste paal voor het centrum worden geslagen in aanwezigheid van bijna alle verpleegkundigen van het ziekenhuis. De voltooiing  zal rond de 35 weken gaan duren. Ook dr. Büthker was tevreden dat de plannen ongewijzigd zijn overgenomen en hij dus zijn dreigement niet hoefde uit te voeren.

Foto’s: Historie Zaanse Ziekenhuizen