Zoeken:

Jeugdherinneringen en Scheepsbouw

Een feit is, bemerk ik bij mijzelf, dat ondanks dat ik zo langzamerhand tot de oude garde ga behoren de herinneringen uit de tijd dat ik nog een kleine jongen was, nog heel sterk aanwezig zijn.

Mensen vragen mij wel eens, als ik uit de vroege jaren van mijn bestaan begin te praten, hoe het komt dat ik nog zoveel dingen glashelder uit mijn geheugen weet op te diepen. Ik moet daar het antwoord op schuldig blijven maar het valt niet te ontkennen dat vele belevenissen uit mijn jeugd mij nog zeer helder voor de geest staan.

Geboren in 1939 als eerste in een gezin van vier kinderen heb ik mijn jeugdjaren beleefd in de ‘Nieuwe Buurt’. De in 1933 gebouwde wijk achter de Zuiddijk. Straten met de naam Wilgenstraat, Meidoornstraat en Abeelstraat behoren nog steeds tot deze wijk. Zelf heb ik het eerste levenslicht aanschouwd in de Acaciastraat.

In het jaar 1948 hield mijn kleuterbestaan in mijn kleine wereldje op doordat ik mijn eerste schreden ging zetten op weg naar het openbaar onderwijs. Ik ervoer het als flinke wandelingen zo’n vier keer per dag heen en terug naar de Vissershopschool. In de eerste twee schoolklassen kregen wij les van juffrouw Fransen.

Ik kon goed met haar overweg en ik denk dat het wederzijds was. Nee het was niet een verhouding zoals Wim Sonneveld in zijn liedje ´Ik ben verliefd op juffrouw van Dam´ zong. Ik vond haar gewoon heel aardig, al dachten sommigen medeleerlingen daar geheel anders over. Er waren er ook die niet met konden opschieten.

De klassenfoto en Ad staat links in de bovenste rij. De meester is ‘Buikie’ Frederiks.

 

Doordat er veel oorlogsschade in Nederland was ontstaan en hersteld moest worden ging mijn vader een poosje naar Wageningen om daar, als timmerman, niet alleen te helpen maar ook zijn eerste weeklonen te verdienen.

Wageningen was dermate onderhevig geweest aan bombardementen waardoor er een grote behoefte was aan bouwvakkers uit heel Nederland om de wederopbouw te bewerkstelligen. Maandags toog hij met de trein naar het verre Wageningen en op zaterdag was hij dan weer bij zijn gezin terug.

Na deze periode nam hij zijn beroep als scheepstimmerman weer op en vond hij werk bij Jachtwerf E.G. van de Stadt aan het einde van de Zuiddijk t.o. de begraafplaats. Meerdere scheepswerven hadden daar hun domicilie, onder meer de Coöperatieve Vereniging Scheepswerf Vooruit en Scheepswerf Kraaier.

 

Het einde van de Zuiddijk met rechts vd Stad en op de achtergrond scheepswerf Kraaier/De Beer

 

Mede doordat Nederland in algemene zin herstellende was van de vijf verschrikkelijke oorlogsjaren ontstond er een grote behoefte aan bekwame vaklieden. Ik herinner mij nog heel goed dat op een donkere avond bij ons aangebeld werd. Omdat ik aan het spelen was in de gang en in de nabijheid van de voordeur was, deed ik open. Ik ontwaarde een gestalte die nagenoeg in het donker opging met zijn donkere kleding en zwarte schipperspet op. ´Is je vader thuis?’ vroeg hij en ik bevestigde zijn vraag waardoor hij meteen binnenstapte en doorliep naar de woonkamer waar de overige gezinsleden zich bevonden.

Met de begroeting ‘Hallo Jaap en Corrie'(de voornamen van mijn ouders) nam hij plaats op een stoel. De man die zojuist ons huis was binnengetreden was (Al) Fred de Beer, de schoonzoon van Jaap Kraaier sr., de eigenaar van de gelijknamige scheepswerf. Bij ons thuis werd, als Kraaier sr. ter sprake kwam, hij altijd aangeduid met de bijnaam ‘Old Mac’. Dit had te maken met het sigarettenmerk dat hij rookte.

De hoofdzaak van het bezoek van de Beer had te maken met de vraag of mijn vader genegen was om in dienst te treden bij de firma Kraaier. Hoelang de onderhandelingen hebben geduurd weet ik niet maar uiteindelijk hebben de gesprekken ertoe geleid dat mijn vader is gaan scheepstimmeren bij Kraaier.

Na het in dienst treden van hem bij genoemd bedrijf werd mijn wereldje opnieuw een stukje groter. Het bedrijf waar mijn vader werkte had op mij een grote aantrekkingskracht. Als ik vrij van school was dan was ik meestal te vinden op de werf. De grote bedrijvigheid sprak mij zeer aan. De ‘oude’ Jaap Kraaier had in de loods aan de Vredeweg waar, toen nog, alleen houten jachten werden gebouwd, zijn eigen hoek(je). Wat hij daar precies aan het knutselen was kan ik mij niet herinneren. Wel weet ik, als ik op de werf bij hem was, hij mij altijd begroette met ‘Hallo Seun’. Zo af en toe ging ik ook wel eens op bezoek bij visserman Arie Hoorn die zijn bedoening ook had aan de Vredeweg. Interessant om te zien wat hij gevangen had.

Dhr. Jaap Kraaier

 

In eerste instantie bestond de werf van Kraaier uit één, flinke, loods met daarbij een klein gebouwtje waarin de tekenkamer en de administratie waren gehuisvest. Deze ruimte werd o.m. bemand door Jaap Kraaier jr. de zoon van senior en zwager van Fred de Beer. Hij hield zich in hoofdzaak bezig met het tekenwerk en, naar ik vermoed, administratieve zaken.

Als er een jacht of betimmerd stalen kruiser gereed was voor tewaterlating dan ging dit op transport naar de Zaan. Dit vervoer ging over een baan die bestond uit spoorrails waarover een zgn. hellingkar werd gereden met daarop het schip. Het was altijd nogal een flinke onderneming alvorens de tewaterlating plaats vond. Het passeren over een bruggetje en de Vredeweg om vervolgens nog zo’n honderd meter af te leggen alvorens het geheel bij de Zaan arriveerde vroeg heel veel aandacht en was niet geheel  zonder gevaren. Vaak stond ik als wijsneus in de omgeving waar de gebeurtenis plaatsvond omdat ik het geweldig imposant vond.

Ook bij Scheepswerf Kraaier vond er expansie plaats. Er kwamen steeds meer opdrachten. Steeds meer casco’s van staal kwamen er naar de werf om aldaar afgetimmerd te worden. Rederij Piet Kooij van de rondvaartboten uit Amsterdam werd een grote klant en ook particulieren lieten hun stalen kruiser(tje) daar aftimmeren.

In de loods wordt gewerkt aan een jacht met vader Schager in het midden en links één van de boten van rederij Kooij

 

Ik heb nog steeds dierbare herinneringen aan het feit dat ik soms mee mocht als er moest worden proefgevaren met een gereed gekomen rondvaartboot. Deze ‘happeningen’ vonden altijd plaats op zaterdagmiddag. De hele familie Kooij, inclusief vader Piet en zijn echtgenote, aan boord en dan op door de Zaan links af door het Noordzeekanaal naar Amsterdam. Wat was hij trots als er weer een nieuw schip van hem, strak in de verf, op het IJ achter het Centraal Station rondvoer en hij daarmee de concurrentie weer enigszins op afstand zette.

 

In een rondvaartboot van rederij Kooij.

Eigenaar Kooij was typisch een man die met zuinigheid en vlijt een mooi bedrijf had opgezet. Als voorbeeld van zijn eigenschap gold het feit dat als hij tussentijds op de werf een bezoek bracht om te bezien hoe de vorderingen aan zijn schip slaagden, hij voorover gebogen in de loods liep om gevallen nagels en schroeven van de grond op te rapen en om deze vervolgens in één van zijn zakken te steken. Dit ging dan gepaard met gemopper van hem omdat hij er grote moeite mee had dat men zo omsprong met de spullen.

En voort ging het met de uitbreiding van de werf. Steeds meer opdrachten werden er binnengehaald wat inhield dat er ook steeds meer personeel moest worden aangetrokken. Stalen jachten werden in eigen beheer tot stand gebracht en afgebouwd. Mijn vader kreeg de functie van bedrijfsleider over de hout- en afbouw. Op het terrein dat braak lag tussen de Vredeweg en de Zaan kwamen grote loodsen en een goed geoutilleerde tekenkamer. Opdrachten werden o.m. verkregen uit Indonesië. Meerdere patrouilleschepen met aluminium opbouwen liepen van stapel.

Mijn vader was inmiddels hoofd van de tekenkamer geworden. Bij Kraaier was er nog geen kennis en kunde om aluminium te lassen. Dat was de reden dat de het vervaardigen van de opbouwen werd uitbesteed aan de Koninklijke Maatschappij ‘de Schelde’ te Vlissingen alwaar zij de kunst van het bewerken van aluminium wel verstonden. Dit kwam mede doordat vele schepen voor de Koninklijke Marine daar werden gebouwd. Opnieuw brak er voor mij, ik zat nog steeds op de lagere school, een fijne tijd aan. Ik mocht af en toe, met toestemming van school, mee met mijn vader naar Vlissingen als hij een inspectiebezoek ging afleggen met betrekking tot de voortgang en kwaliteit van het uitbestede werk. De reis naar Vlissingen ging per trein en we waren dan ‘s avonds laat weer thuis.

Nadat het lagere schooltijdperk door mij was volbracht werd de wereld van mij weer een stukje ruimer. Ik kreeg een fiets als vervoermiddel om het Lager Technisch Onderwijs te gaan volgen in de Westzijde. Eerst een jaartje Voorbereidend- en daarna nog twee jaren Praktijkonderwijs. Het werd tijd dat ik een keuze moest gaan maken voor hetgeen ik in mijn verdere leven voor de kost zou moeten gaan doen. Heel eenvoudig: ‘Ik wist het niet en nog erger, ik had totaal geen animo om een vak te kiezen!’ Ja, ik wist wel wat, varen op zee dat leek me het mooiste wat er was. Op de werf, inmiddels droeg het naam De Beer, werden coasters gebouwd en van de gedachten om op zo’n schip te varen en te werken werd ik flink warm van binnen. Vonden ze thuis geen goed idee.

Uiteindelijk is de keuze gevallen op het vak timmeren. Nadat ik met goed gevolg mijn diploma kon ophalen werd ik opnieuw voor de keuze gesteld. Nu moest er een baas, tegenwoordig heet dat werkgever, gezocht worden. Uiteindelijk viel de keuze, overigens niet met al te veel enthousiasme, op Jachtwerf E.G. van de Stadt. Hier moest ik het vak van scheepstimmerman verder gaan ontwikkelen. Mijn vader had nog een goed contact met Ricus (v.d. Stadt) en dus samen op sollicitatiegesprek.

 

Ik mocht er komen werken om het vak, net als mijn vader, tot in al mijn vezels te gaan beheersen. Tussen twee haakjes, vader Schager (die van mij dus) kon er wat van. Wat een vakman. Helaas het was voor mij niet weggelegd. Het grootste deel van de arbeidsdag binnen te zijn sprak mij in het geheel niet aan. Ik was dan ook veelal buiten op de werf te vinden vaak tot wanhoop van de leiding.

Om een lang verhaal niet al te lang en te uitgebreid te maken, het is toch nog wel aardig goed gekomen. Zoals eerder beschreven, de buitenlucht trok mij zozeer aan, gelijk als toen ik als kleine jongen bij pa op de werf aan het rondstruinen was, dat ik uiteindelijk in de bouw ben terecht gekomen.

Mijn baas werd Aannemersbedrijf Jan Visser uit Broek in Waterland. Visser had de bouw van de langshelling van Scheepswerf De Beer aangenomen. Deze helling was noodzakelijk om de bouw van het schip Mary Nübel mogelijk te maken.

 

De Mary Nübel op de helling 1958

 Uiteindelijk is mijn vrijwillige keuze om mij als timmerman in de bouw te gaan bekwamen geen verkeerde keuze geweest. Ik voelde mij als een vis in het water met als gevolg dat ik als Bouwkundig Hoofduitvoerder bij een groot Nederlands Bouwconcern mijn draai tot volle tevredenheid van beide partijen heb vervolmaakt.

 

A.W. (Ad) Schager

 

Zaanlandia Kampioen 1917

Bij de liefhebbers was de foto van het kampioenselftal wel bekend, maar de vraag was tegen wie ze dat kampioenschap wonnen. Was niet zo moeilijk te vinden; het was tegen H.F.C. IV uit Den Helder. In de Helders Courant van 12 mei 1917 stond een klein berichtje.

Ze bleken niet tegen de Zaandammers opgewassen. Wat de eindstand was heb ik niet gevonden, misschien weet iemand dat. Maar hier is het elftal der kampioenen.

Eerste elftal van Zaanlandia met de spelers staande van links naar rechts: J. Hermanides, Jaap Roos, Jan Roos, Gerrit Lust, Dirk Duyvis en P. van ‘t Hof.

Middelste rij: P. Bart, Berthus Kist en Siem Veenman. Onderste rij: J. Bakker, Piet Dekker en Gerrit Kabel.

Moord

Ambtswoning burgemeester Zaandam

Misschien heeft u weleens gehoord van de paskamermoord op de Westzijde, maar achter deze deur van de voormalige ambtswoning van de burgemeester van Zaandam is ook een moord schuilgegaan. In maart 1984 kopte de Telegraaf `Beestachtige moord op Zaanse bejaarde (80)‘. De heer Johannes Gorree werd levenloos gevonden in zijn woning op nummer 134 door zijn werkster. Tussen de ruitenwissers van een invalidenbestelwagen die in de straat geparkeerd stond trof de politie een aardappelschilmesje. Een rechercheteam van 30 man onderzocht de toedracht. Het slachtoffer was overdekt met steekwonden. Volgens de politieman bestonden er twijfels of het aardappelmesje met de moord iets had uitgestaan.

Privacy

Wat is de vereniging Historisch Zaandam ?

Het doel van de vereniging Historisch Zaandam is het bevorderen van kennis over het verleden en het daardoor onderhouden van de belangstelling en waardering voor het heden en de toekomst van Zaandam. Het vanuit historisch bewustzijn bevorderen van contacten tussen (groepen van) inwoners van Zaandam en anderszins het leveren van bijdragen aan de gemeenschapszin van de inwoners en bedrijven, gevestigd in Zaandam. Het leveren van een bijdrage aan het behoud, herstel en gepast gebruik van historisch erfgoed van Zaandam en het versterken van de identiteit van Zaandam als aanjager van de economische geschiedenis van de Zaanstreek. De vereniging Historisch Zaandam staat ingeschreven bij de Kamer van Koophandel onder nummer 71079920. Het correspondentieadres is Galjoenstraat 24, 1503 AS Zaandam, secretariaat@historischzaandam.nl

Om onze leden en relaties zo goed mogelijk van dienst te kunnen zijn bewaren wij uiteraard ook bepaalde persoonsgegevens. De vereniging hecht grote waarde aan ieders privacy en gaat dan ook uiterst zorgvuldig om met de gegevens die met ons gedeeld worden. In deze privacyverklaring leggen wij uit welke persoonsgegevens wij verzamelen en gebruiken, met welk doel we dit doen en wat je rechten zijn. Bij de verwerking van persoonsgegevens houden wij ons aan de eisen die door de wet gesteld worden.

Welke persoonsgebonden gegevens registreren wij ?

Persoonsgegevens

• Lidnummer

• Aanhef (heer/mevrouw)

• Voornaam of voorletters • Tussenvoegsel • Achternaam

• Adres • Postcode • Woonplaats

• Telefoon • E-mailadres

• Aanvangsdatum lidmaatschap • Einddatum lidmaatschap

Waarvoor hebben wij deze gegevens nodig ?

Wij registreren persoonsgebonden gegevens voor het administratief beheer van het ledenbestand de ledenadministratie en het behalen van de doelstelling van de vereniging. De informatie van het ledenbestand wordt beheerd in een beveiligde omgeving en is uitsluitend toegankelijk voor de leden van het bestuur van de vereniging. Bij het beëindigen van het lidmaatschap van de vereniging worden de persoonsgegevens overgezet naar een afzonderlijk bestand van oud-leden. Dit bestand wordt uitsluitend gebruikt voor het uitnodigen van oud-leden bij bijzondere evenementen.

Website

Ook op onze website https://www.historisch-zaandam.nl worden gebruikersgegevens verzamelt. Dit gebeurt met Google Analystics. Uw persoonlijke informatie (IP-adres) wordt geanonimiseerd door zogeheten ‘IP-masking’ alvorens die wordt verwerkt en is dus niet gebonden aan uw persoonsgegevens. Denk hierbij aan informatie over de bezoekersaantallen, pagina-views en duur van de websitebezoeken. Ook kunnen op de website van Historisch Zaandam contactformulieren worden gebruikt voor bijvoorbeeld aanmeldingen voor bijeenkomsten. Deze gegevens zijn uitsluitend beschikbaar voor de behandelende bestuur- of commissieleden en worden niet gearchiveerd anders dan voor geanonimiseerde statistische informatie. De website van Historisch Zaandam maakt geen gebruik van cookies. Berichten op de website van Historisch Zaandam kunnen ingesloten (enbedded) inhoud bevatten (bijvoorbeeld video’s, afbeeldingen, berichten, etc.). Ingesloten inhoud van andere websites gedraagt zich exact hetzelfde alsof de bezoeker de andere website bezoekt en valt derhalve buiten de privacyverantwoordelijkheid van Historisch Zaandam.

Gebruik van foto’s op de website en in nieuwsbrieven

Foto’s welke worden genomen tijdens activiteiten van Historisch Zaandam beschouwen wij als verslaggeving c.q. vrijheid van meningsuiting en zullen onder stilzwijgende toestemming worden gepubliceerd. Indien een persoon op een dergelijke foto niettemin bezwaar maakt tegen publicatie, zullen wij de betreffende foto zo spoedig mogelijk van de website verwijderen. Indien Historisch Zaandam een foto van een persoon specifiek wil publiceren, bijvoorbeeld in het bijzonder gericht met het doel de herkenbaarheid naar onze leden te vergroten, zal Historisch Zaandam altijd eerst aan de betreffende persoon toestemming tot publicatie vragen.

Welke rechten heeft u op inzage en aanpassing van persoonsgegevens ?

Alle gegevens welke door Historisch Zaandam in een bestand worden geregistreerd (al dan niet in digitale vorm) worden door uzelf aangedragen, door bijvoorbeeld door het invullen van een aanmelding lidmaatschapsformulier. In het kader van de privacywetgeving heeft u een aantal bijzondere rechten: • Recht op informatie en inzage: u kunt te allen tijden opvragen welke gegevens we van u hebben verwerkt en waar we deze voor gebruiken. • Recht op rectificatie: als gegevens aangepast moeten worden, bijvoorbeeld omdat er een tikfout is gemaakt of u bent verhuisd, kunt u ons hiervan op de hoogte stellen en zullen wij de wijziging(en) zo snel mogelijk doorvoeren. • Recht op ‘vergetelheid’: zodra we geen wederzijdse verplichtingen (meer) hebben, kun u vragen of wij zo snel mogelijk, dan wel zo snel als de wet dit toelaat (bijvoorbeeld vanwege bewaartermijnen van financiële informatie), uw persoonsgegevens verwijderen. • Recht op overdraagbaarheid: u kun ons opdracht geven uw persoonsgegevens over te dragen aan een andere partij. Niet van toepassing bij Historisch Zaandam. • Recht van bezwaar: wilt u niet dat wij uw gegevens gebruiken? Dan heb je het recht op het stoppen van het gebruik van uw persoonsgegevens, zodra het VHZ-lidmaatschap is beëindigd. Bent u geen VHZ-lid maar hebt u wél bepaalde gegevens met ons gedeeld bijvoorbeeld voor het ontvangen van een nieuwsbrief of registratie als oud-lid, dan geldt dit uiteraard zo snel mogelijk nadat u kenbaar hebt gemaakt dat u wilt dat we stoppen met het gebruik van uw deze persoonsgegevens.

Slotverklaring

Het bestuur van Historisch Zaandam neemt de privacy van haar leden en relaties uiterst serieus en zal deze privacyverklaring dan ook regelmatig toetsen aan de bestaande en nieuwe wetgeving. Voor de beveiliging van privacygevoelige informatie zoals bijvoorbeeld ledenbestand zijn interne administratieve processen en veiligheidsprotocollen opgesteld. Wijzigingen in het privacy-beleid bij Historisch Zaandam zullen altijd direct gepubliceerd worden op korte termijn verwerkt op in de publicatie op de website van Historisch Zaandam.

Het Privacy beleid van Historisch Zaandam is voor het laatst vastgesteld op 25 juni 2018.

Moord in de Lage Horn

Tijdens een onschuldige woordenwisseling werd de Zaandammer J.V. uit Zaandam op straat door twee Krommeniërs met messen gestoken. Hij zakte in elkaar en overleed ter plekke. De 22-jarige T.G. en de 25-jarige K.S. uit Krommenie bezochten zondagavond enkele café’s in de stad. Naar men zegt begon het met enkele woorden die over de vrouw van ene K. werden gezegd. “Ga weg of ik steek je dood”, schijnt één der Krommeniërs tegen K. te hebben gezegd. Hierop  sprong de 26-jarige stratenmaker V., van het Tuinierspad in Zaandam voor de ruziemakers en zou gezegd hebben: “Begin dan met mij”.

Dat waren zijn laatste woorden want direct daarop stak G. hem in de hals boven het sleutelbeen. De twee daders grepen hierop het slachtoffer vast en stak S. hem recht in het hart, aldus omstanders.

De kastelein van het nabij gelegen café ontruimde zijn lokaal en bracht het slachtoffer binnen waar hij op een tafel werd gelegd. Toen de politie en dokter Banning arriveerden was er weinig dat men kon doen voor het slachtoffer. De messen die nog op de plaats van het misdrijf lagen werden in beslag genomen.

Macaber detail was dat onder het publiek dat net uit de bioscoop op de Dam kwam  en naar het opstootje kwam kijken, zich ook de moeder van het slachtoffer bevond. Toen ze de naam van het slachtoffer hoorde, werd ze door smart overmand. Haar gillen werd rondom gehoord.

Eén van de daders had de bus weten te pakken en was naar huis gegaan en de ander vertrok per spoor. De recherche lichtte één der daders nog diezelfde nacht van zijn bed en de ander werd de volgende dag op zijn werk gearresteerd. Beiden hebben bekend, hoewel S. aanvankelijk nog ontkende, maar na de getuigenverklaringen te hebben gehoord, bekende hij alsnog.

Enkele dagen later werden de beide daders met het stoffelijk overschot geconfronteerd. Dader S. ontkende dat één van de gevonden messen van hem was. Hij had zijn mes in de Stationsstraat weggegooid. Na onderzoek bleek er op de aangegeven plaats een mes te liggen. Mogelijk zou één van de messen die op de plaats delict werden gevonden van het slachtoffer zelf of van een nog onbekende zijn geweest.

Op 5  februari 1925 werd de zaak voor het gerecht behandeld. De aanklacht is voor G. doodslag en voor S. zware mishandeling met de dood tot gevolg. De eis was 6 jaar  voor G. en voor S. 1 jaar en 6 maanden  met aftrek van voorarrest. Uiteindelijk werden ze veroordeeld tot 2 jaar voor G. en 9 maanden voor S.

Bron: Krantenarchief Gemeentearchief Zaanstad

Jan Verkade

Het Rijksmuseum heeft een schilderij, getiteld Herinnering,  verworven van de Zaanse schilder Jan Verkade (1868-1946). Het is een lieflijke voorstelling uit 1893 van een meisje in de traditionele kleding van het Bretonse dorp Saint Nolff. Het werk geldt als hoogtepunt van Verkade’s oeuvre dat vrijwel niet in openbare collecties voorkomt.

 

Voor wie meer wil weten over deze Zaanse schilder kijkt op Zaanseverhalen.nl via de link hieronder

:http://zaanseverhalen.nl/2017/09/29/jan-verkade-vergeten-zaanse-schilder/

Beeld: Rijksmuseum

 

 

Scheepswerf Kraaier

Ad Schager stuurde ons bijgaande foto met tekst. 

 

Hierbij nog een foto, die ik nog vond van de beginjaren van Scheepswerf Kraaier. De Rondvaartboot is afgetimmerd en geschilderd in opdracht van Rederij Piet Kooij te Amsterdam. Rechts een houten jacht in aanbouw. Mijn vader (van Ad Schager) was toen nog scheepstimmerman, is degene met bril en alpinopet op.

 

!! Als u ook foto’s mocht hebben van uw vroegere werk of die met de geschiedenis van Zaandam te maken hebben, laat het ons weten op: E-mail: contact@historisch-zaandam.nl .

 

Twitterberichten